2006/Feb/11

ยอมรับครับ ผมเป็นคนมีปมด้อย ผมอายนิดหน่อยที่ตัวเองเตี้ย หน้าบาน อ้วน ไม่มีดั้ง และเดินหลังค่อม

ผมเตี้ย เพราะ พ่อแม่ เตี้ย ผมขี้เกียจออกกำลังกายด้วย มันก็เลยเตี้ย

ผมหน้าบาน ก็แม่ พ่อ ผมก็บาน จริงๆมันบานกันทั้งตระกูล จะเอาที่ไหนมาเรียวเล่า

ผมไม่มีดั้ง ผมซวยเอง ที่บ้านดันจับนอนคว่ำหน้าตั้งแต่เด็ก ไอ้ที่มันไม่มีอยู่แล้วก็เลย ยุบกันไปใหญ่เลยยย

ผมอ้วน อันนี้เล่ายาว ตอนเด็กๆผมผอมมากนะ ผมจนตอนอาบน้ำ ป้าผมชอบตีซี่โครงแล้วร้องเพลง นิ๊งน่องๆ นั่นละ เพราะผมกินแต่หนม ข้าวไม่กิน จน9ขวบ พ่อตาย ที่บ้านจนทันควัน แม่บอก ถ้าอยากกินหนม ก็ให้กินข้าวเยอะๆ ไม่มีตังค์ให้กินหนมแล้ว นั่นละ 2เดือนเท่านั้น อ้วนปั๊ก ลงพุงทันตาเห็น

ผมเดินหลังค่อม และแถมขาถ่างไปด้วย อันนี้ความผิดผมล้วนๆเลย เพราะผมไม่ออกกำลังกาย ในช่วงมัธยม ที่ร่างกายคนเราเจริญเติบโตได้ดีสุดๆ ผมกลับขี้เกียจสุดๆ ได้ที่มันควรจะยืด มันก็เลยหดลง หดลง (อย่าคิดลงเป้า อันนั้นหดด้วย แต่ยังได้อยู่) กระดูกคุณ ที่สำคัญเลย กระดูกสันหลัง ผมหดลงและหยุดการเจริญเติบโต ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผมเริ่มปวดหลัง ตอน ม.3 และปวดมาเรื่อยๆ ตั้งแต่นั้น จนถึงวันนี้ ผมเดินขาถ่าง หลังแข็งเหมือนไม้กระดาน นั่นละ ผลกรรมของการขี้เกียจ

ทุกอย่างที่ผมเป็นและผมมี ผมเรียกไอ้พวกนี้ว่า ปมด้อย วันที่เพื่อนสูงๆ ผอมๆเขาจีบหญิงกันติดเอาๆ ผมก็แห้วเอาๆ ผมเสียใจจะบ้าตาย โวยวายกะแม่ ทะเลาะกันบ่อยๆ ด้วยเรื่องที่แม่ก็ไม่รู้ว่า จะช่วยยังไง ?

ผมต้องทนระกำ โดนเพื่อนล้ออยู่หลายปี จนวันหนึ่ง สวรรค์ก็สอนให้ผมรู้จัก ตัวหนังสือ และเพลง ผมเริ่มรู้ว่าตัวเอง เขียนได้ดี และ ร้องเพลงได้ดี ในวันที่เพื่อนพากันไปซ้อมดนตรีและผมขอติดไปด้วย ใครจะให้ผมร้อง ตอนที่เขาเล่นกัน ร้องกัน ผมก็พร่ำพรรณาอธิษฐาน "แม่ง ขอกูได้ร้องหน่อยเถอะว๊า" อะไรไม่รู้ทำให้เรารู้สึกว่า เราร้องได้ดีกว่าเพื่อนที่เป็นนักร้องนำอยู่ แล้วสวรรค์ก็ประทานพรตอนนี้ละ ไอ้ช้าง เพื่อนผม มันชอบสาวมหาพฤกษ์ แต่มันไม่กล้าไปคุยกะเขาตรงๆ เนื่องด้วยเขาอยู่ที่ซอยข้างๆโรงเรียนพวกเราเนี่ยละ มีคนบอกว่า ลองเขียนจดหมายดูสิ มันก็เสือกเขียนไม่เป็นอีก แล้วอะไรไม่รู้อีก ทำให้ผมรู้สึกว่า กูเขียนได้ คงคล้ายๆเรียงความส่งครูนั่นละ ผมจึงยื่นข้อเสนอว่า "กูเขียนแล้วไปส่งให้มึงด้วยเอาปะ" แต่มึงต้องให้กูเป็นนักร้องนำนะ

หลังจากจดหมายฉบับแรกผ่านไป ทีนี้จากแค่ไอ้ช้าง เป็นไอ้แจ็ก ไอ้เห็ด จนทั้งวง และทั้งห้อง แถมด้วยตำแหน่งนักร้องนำคนใหม่ของวง ตอนนี้ผมรู้สึกว่า ผมเท่ห์มาก ทั้งที่หน้าตาเหี้ยมากๆ แต่ผมลืมไปแล้วว่าผมมีปมด้อยอะไร ผมมีค่ากับหลายๆคน แม้กระทั่งอาจารย์สอนดนตรี ที่แอบชอบอาจารย์คหกรรม จดหมายฉบับแรก ก็ฝีมือผม เท่ห์ไม๊ล่ะนาย?

ไม่นานหลังจากนั้น การแสดงดนตรีวันกีฬาสีก็จะเริ่มขึ้น วง ม.3เราต้องเล่นเป็นวงแรก และปิดท้ายด้วยวง ม.6 ใครจะอยากดู วงเด็กหัดเล่น เขาก็รอดู rock bottomของวง ม.6 กันทั้งนั้น เราแกะเพลงกระชากใจ ที่กำลังฮิตของคาไลโดสโคปไปเล่น ซึ่ง ณ.เช้าวันเล่น ยังล่มกันอยู่เลย ในนาทีที่เพื่อนกำลังเซ็งสุดๆ ไอ้ใบ้มือกีต้าร์ (มันไม่ใบ้ แต่ไม่ค่อยพูด)เล่นคอร์ทกีต้าร์ของเพลงอยู่อย่างคนไม่มีสิทธิ์ของไมโครขึ้นมา ผมร้อง "อยู่อย่างคนไม่มีสิทธิ์ ก็คนมันติดร.เรียนไม่จบ" ฮากันทั้งวง อะไรไม่รู้ แวบเข้าหัว เล่นเท่ห์ไม่ได้ เล่นฮาเข้าว่าเว้ยยยย

ถึงตอนนี้จำเนื้อเพลงไม่ได้จริงๆ แต่จำได้ว่าขำกลิ้งกันทั้งนักเรียนอาจารย์ เนื้อเพลงประมาณเนี้ย ติด ร. เรียนไม่จบ เนี่ยละ แล้วก็เพลง กระชากใจที่เพิ่งเข้าใจว่า ถ้ามึงไม่เสี่ยนโซโลเหมือนพี่หมูเนี่ย จบไปตั้งนานแล้ว อีก1เพลง ผ่านไปได้ด้วยผมเลย เต็มๆ

จากวันนั้นถึงวันนี้ ผมไม่รู้ว่าผมควรจะดีใจไหม ที่ผมได้รู้จักการแต่งเพลง การเขียนเพลง การเขียนที่ดี การชอบเขียน การชอบคิด มาจากการท้อใจในปมด้อยของตัวเอง

แต่รู้ไหม ผมไม่เคยท้อใจ อาจเคยมีประชดประชันบางครั้งเวลาหญิงจะทิ้ง "ใช่สิ เราไม่หล่อไม่เท่ห์ใช่มะ? แต่นั่นมันแค่การประชด และประชดทั้งๆที่เข้าใจ

ไม่นานมานี้ ผมได้รับคำเชิญจากเพื่อนที่บริษัทให้เข้าร่วมการอบรมอย่างนึง ซึ่งเป็นการอบรมเพื่อเรียก กำลังใจ ทำให้เราเข้าใจและกล้าเผิญกับปมด้วยต่างๆทั้งในและนอกใจตัวเอง เพื่อนผมที่เชิญ พยายามบอกว่า มันจะขจัดความกลัวในใจซึ่งเราไม่เคยรู้ว่ากลัว ถามว่าน่าสนใจไหม? น่าสน แต่ทำไมแพงจัง และทำไมหลายคนที่ไปร่วมฟังแต่ไม่ร่วมอบรม ถึงกลายเป็นคนปิดกั้น และมีความผิด ว่ากันตรงๆก็คือ ทำไมมันดูเป็นการค้าจัง?

แต่นั่นไม่เท่ากับ ความน่ากลัวที่ เพื่อนผมเปลี่ยนไป เพื่อนที่ยินดีช่วยใครทุกอย่าง อยู่ดึกดื่นได้ไม่กลัวเหนื่อย กลับหงุดหงิดเพียงแค่ทำงานเพิ่ม15นาที กลับบ้านเร็วกว่าเวลางานเลิกทุกวัน วิธีการพูดเปลี่ยนไป จากคนฮาๆกลับเป็น พูดนิ่ม เหมือนคนใจเย็น แต่ไม่มีวิญญาณในน้ำเสียง อะไรทำให้เขากลายเป็นอย่างนั้น หรือการอบรมนี้

ผมไม่กล้าคิดว่าอย่างนั้น แต่ผมไม่อยากเป็นอย่างนั้น ผมรู้และเข้าใจว่า การอบรมนี้มีของดี และมีดีให้ค้นหา เพียงแค่รู้สึกว่า ทุกคนบนโลกไม่มีปัญหาขนาดนั้น นั่นรวมถึงผมด้วยนะ

ผมไม่อยากบอกทั้งๆที่ไม่เคยไปฟังอะไรเลยว่ามันดี หรือไม่ดี อย่างไร เอาเป็นว่า ใครที่รู้สึกว่าคุณมีปัญหา มีหลายการอบรม ลัทธิ หรือ ความเชื่อทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้ แต่ถ้าคุณไม่ คุณไม่ควรเข้าไปลองเสี่ยงด้วยชีวิตและการมองโลกที่เปลี่ยนไปขนาดนั้น

ผมอยากยืนยันว่า ผมไม่อยากเสียตัวเอง เพื่อน หรือวิธีมองโลกแบบกวนส้นตีนของผมไปให้ลัทธิ ความเชื่อ หรือการอบรมใดๆ ตราบเท่าที่เข้าใจว่าเราดีหรือแย่เพราะอะไร แค่ตื่นและนอนอย่างมีความสุขกับทุกวัน ไม่หลอกตัวเอง ไม่เสแสร้งกับตัวเอง รู้จักดีใจ เสียใจและกวนตีน แค่นี้ชีวิตพอแล้ว

ชื่อเพลง/Title : กำลังใจ อัลบัม/Album : ฤทธิพร 16 ปี 16 เพลงรัก
ศิลปิน/Artist : ฤทธิพร



edit @ 2006/02/11 02:20:49
edit @ 2006/02/11 02:40:17

Comment

Comment:

Tweet


#10 by Tabitha Vixx At 2006-02-18 17:50,
ปมด้อยเกิดจากคนอื่นมองตัวเรา...
แต่ไม่ได้มองใจเราเพราะเค้าไม่เห็น...
ยังมีอืกหลายคนครับที่มองคนที่ความสามารถ... ไม่ได้ดูถูกคนด้วยรูปลักษณ์.. เพราะเราเกิดมามีปมด้อยกันทุกคน...

เพลงเจ๋งฟังเมื่อไหร่ก้รู้สึกดี...
#9 by digipoyd1 At 2006-02-17 14:23,
รุ้ได้ไงว่าไม่มีใครชอบ เราอะปลื้มคุนอยู่

เขียนเพลงต่อไปนะ สู้ๆ
#8 by ไม่บอกกก (203.209.115.30) At 2006-02-16 16:31,
เอาวะ ไม่หล่อแต่เร้าใจ ก็น่าจะได้อยู่ล่ะน่า...
#7 by --Namu-- At 2006-02-14 14:20,
เวลากำลังใจมันหมด...สิบปากมาพูดสร้างมัน มันก็เข้าไม่ถึงนะ จนกว่าเราจะเปิดใจตัวเองออกรับสิ่งดี ๆ หรือไม่ก็สร้างมันได้เองนั่นแหละ

เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่ตัวเองคนเดียวแหละเนอะ คิดเหมือนกัน

เฮ้อ......ว่าแล้วก็เหนื่อย
#6 by p-ple (58.10.238.203) At 2006-02-12 21:38,
สรุปว่าไปอบรมกำลังใจอะไรนี่หรือเปล่าล่ะ?
เราว่าพี่อ่ะ มีเซ้วเยอะพออยู่แล้วอ่ะ
ถ้าคิดว่าเงินหมื่นห้า จะทำอะไรให้ตัวเองมีความสุข หรือคนรอบข้างมีความสุขได้มากกว่าการอบรมนี่ล่ะก็
...เอาไปทำเหอะพี่

ส่วนตัวหนู......หนูเชื่อว่า คนเรามีแนวทางของเราเอง
ศาสนาพุทธสอนให้เรารู้จักใช้เหตุผลกับสิ่งต่างๆอยู่แล้ว
ไม่ต้องไปฟังใครเค้ามากหรอก ดังเช่น กาลามสูตรไง ....อย่าเชื่อในสิ่งที่คนอื่นบอกมา
แล้วก็ไม่ต้องเชื่อหนูก็ได้นะ

งงป่าวเนี่ย?
555 กรูรู้ว่ามรึงหมายถึงอบรมอะไร
ไอ้...อะไร รั่ม ๆ นี่แหละ ei ei

กรูว่าความ friendly ของมรึงหนะลบล้างสิ่งที่มรึงเรียกว่าปมด้อยหายไปซะสนิทเลยหวะ

เขียนเก่งจริงป๊ะ...วันหลังเขียนจม.บอกรักผู้ชายให้กรูบ้างดิ๊
#4 by Bree At 2006-02-11 19:19,
อืม คนเราจะมีพรสวรรค์ในตัวอยู่เสมอ แล้วแต่ว่ามันคืออะไร

ลองมองดูไปรอบๆตัวเรา สุดท้ายแล้วก็เจอ
เด็กแนว -- เก่งด้านการหมักหมมรองเท้า
เด็กแวด -- มันซ่อมมอไซด์เก่ง
เด็กสายตาสั้น -- มันมักจะมองการณ์ไกลเสมอ

คิดว่าจิงมะ 55
#3 by PaBaJa At 2006-02-11 10:48,
ดีเนอะ ที่ตามหาความชอบของตัวเองจนเจอ

ไม่รู้นะว่าการอบรมที่เพื่อนคุณไปมันคืออะไร
แต่เพื่อนก็น่าจะเตือนเพื่อนได้ไม่ใช่หรือ
#2 by ++ HoORaY ++ At 2006-02-11 06:01,
เราก็เดินหลังค่อมนะ ตั้งกะเด็กๆจนทุกวันนี้เลยอะ
ตัวก็ดำ แต่เราไม่สนใจ
ก็กุเปนแบบนี้ไม่ได้ไปฆ่าพ่อใคร


+อบรมหนือหลอนตัวเองนั้นอะ?

คนบางคนขาดความเป็นตัวของตัวเอง และขาดฟามเชื่อมั่นในตัวเองอย่างรุนแรง....
............

คนบางคนเค้าคิดไม่ได้ว่า จะเชื่ออย่างไหน ทำอย่างไหน...

+++ไปนอนดีกว่า
#1 by Tabitha Vixx At 2006-02-11 03:47,